Emmanuel Bove | Dinah'nın Ölümü | ilk sayfalar

LA MORTE DE DINAH

Emmanuel BOVE

Les Annales Politiques et Littéraires,

1 Ağustos 1928.

DİNAH’NIN ÖLÜMÜ

H a y r a n l ı ğ ı m ı n  b i r  i f a d e s i  o l a r a k;

J e a n  G i r a d a u x’ y a.

E.B

Güzel bir Ağustos ikindisi sonunda, Champerret istasyonunda tramvaydan inen Jean Michelez, Neuilly’deki uzun Bineau bulvarında geze geze, bulvarın sonunda boy gösteren “La Vie là” adlı villaya doğru yürümekteydi. Jean Michelez, hanımı ve iki çocuğu ile birlikte burada yaşıyordu. O gün yılın son güzel günlerinden biriydi. Güneş batmış olmasına rağmen ılık bir rüzgâr yolun tozunu hafifçe kaldırıyordu. Her şey yazın izlerini muhafaza etmişti. Ağaçların, fırtınalara rağmen tozları üzerlerinde kalmış yaprakları henüz hiç dökülmemişti. Bahçelerde yazlık oturma takımlarının üzerinde tenteler hâlâ geriliydi. Çağırmalar, sesler, konuşmalar her birinde ayrı bir tını vardı. Zaman zaman açık bir pencereden mavi gökyüzüne bir gramofon  ya da T.S.F cihazından bir şarkı yükseliyordu.

Bay Michelez saatine baktı. Yedi olmuştu. Hava çoktan kararmaya başlamıştı. Adımlarını hızlandırdı, bunun sebebi hanımını bekletme endişesi değildi, az önce tez elden evde olmak, konuşmak, ilgi görmek için dayanılmaz bir istek duymuştu. Otuz dakikadır tek kelime etmemişti. Saat altı buçukta yanında çalışanlar, kavuşacakları özgürlüğe zıt uysallıkta bir ses tonuyla ona veda etmişlerdi. Bürosu Michodière caddesindeydi, çalışanlardan az sonra Michelez de kapının iyi kapandığından emin olup çıktı. İlk başta ona hoş gelen bu kısa süreli yalnızlık ona şimdi ağır gelmeye başlamıştı. Yürürken, gençliğinde kim bilir kaç kez yalnız geçen bir akşamüstünün kendisini ne kadar derin bir yılgınlığa sürüklediğini hatırladı, gençliği sanki bitmeyecek gibi geçmişti zira bugün kırk yedi yaşındaysa da evleneli henüz üç sene olmuştu.

Jean Michelez, hayata ilk atıldığı zamanlar mimarlıkla uğraşmıştı. Mazur görülebilecek bir heves onu kendi işini kurmaya, müşterisini tutmaya, iş yaşamında ciddi, namuslu ve dürüst olmaya itti. “Müşteri aramayacağım, kendileri bana gelecek. Olmayacak vaatlerde bulunmayacağım, onlar da yaptığım işten memnun kalacak. Beni arkadaşlarına tavsiye edecekler. Böylece çekirdek yavaş yavaş büyüyecek. Kimseye bağımlı olmayacağım, kendi kendimin efendisi olacağım.” Bu sebâtkar bekleyiş altı yıl sürdü. Savaş başladı. Çürüğe ayrıldıktan hemen sonra, askerlik arkadaşı Gaston Bonelli’nin ısrarları üzerine, çok daha kârlı bir girişim için mesleği bıraktı.